zaterdag 13 augustus 2011

Golden Gatepark – Highlands Mountain Retreat

We hebben op de laatste dag toch nog een internetcafe kunnen vinden, dus ik heb weer 3 updates geplaatst.

Het was een lange rit naar onze laatste accommodatie. Het ligt in een National Park, in een bergachtig gebied. We hadden via de navigatie de accommodatie gevonden, maar moesten eerst nog een weg volgen om er te komen. Aan het begin van deze weg stond de weg blank omdat dit tevens de bedding van een greppel was. Het was moeilijk inschatten of wij er met onze wagen doorheen konden rijden. Gelukkig kwam er een andere auto aan die wat hoger op zijn wielen stond. Die is eerst gegaan zodat wij konden kijken of het ons ook zou lukken. Ton durfde het aan en we zijn heel voorzichtig door het water heen gegaan. Gelukkig kwam het water niet door de bodemplaat naar binnen, maar het scheelde niet heel veel… Toen moesten we nog een bochtige weg nemen om naar boven te rijden. Halverwege kwamen we er achter dat we de sleutel ergens anders moesten halen. Het stond wel in de papieren, maar ik had er overheen gelezen… (tja.. kleine lettertjes en 46 jaar…) Dus we moesten weer terug… weer door het water. Toen we de sleutel hadden konden we onze weg vervolgen tot aan de top van een berg. Daar staan zeven chalets op palen met een schitterend uitzicht over bergen en dalen. Omdat het winter is, is hier alles door. De kleuren van de bergen zijn hier verschillende kleuren bruin, geel en terracotta.  Zo mooi, het is net of je op een andere planeet zit. Verder hoor je helemaal niets: geen auto’s, vliegtuigen, mensen. Alleen de wind en het geluid van vogels.
Er is een open haard in het huisje, er staan radiatoren voor bijverwarming en we hebben weer elektrische dekens. En dat is wel nodig, want het is hier als de zon ondergaat erg koud op een hoogte van 2250 meter. Op sommige bergtoppen ligt er nog sneeuw. We hebben ’s avonds de haard aangedaan en televisie gekeken.
De volgende morgen zijn we twee loops gaan rijden. Bij 1 loop is er een Vulture (gieren) restaurant. Daar wordt af en toe een karkas neergegooid, zodat de gieren lekker een maaltje zebra of kudu kunnen eten. We zijn naar boven gelopen om in het dal te kijken op de plek waar ze die karkassen neerleggen. Maar helaas waren er geen gieren te zien. Je moet maar net op de juiste dag daar zijn. Wel lagen er allemaal skeletten van dieren en we hebben ze bestudeerd om te achterhalen welk dier het is geweest. Er lag een skelet waarvan we niet weten wat het is, er zat nog een stukje bruin haar op zijn schedel, het was net een toupetje (zie de foto). Wie het weet mag mij mailen….hahaha..                                                                                                                                                                                                      ’s Middags zijn Ton en ik een wandeling gaan maken, de echo caves route. Dat was erg mooi. We liepen onder rotspartijen door en er waren mooie doorkijkjes. Toen we ’s avonds net binnen zaten hoorden we het geluid van dieren. We gingen op onze veranda zoeken waar het geluid vandaan kwam. We zagen 2 jakhalzen op een berg lopen, maar jammer genoeg liepen ze de verkeerde kant uit.
We hebben nog 2 dagen te gaan, dus dit is het laatste berichtje uit Zuid-Afrika. We kunnen weer terugkijken op een geweldige reis, die te snel voorbij is gegaan. Tot snel!


Underberg - The Old Hatchery.

Voordat we op pad gingen naar Underberg, hebben we in Hluhluwe eerst boodschappen gedaan. Ook moest ik op zoek naar een jas omdat mijn winddichte jas op onverklaarbare manier is verdwenen…. We gaan de Sanipas-tour doen, dus dat betekent hoog de bergen in naar Lesotho, waar nog sneeuw ligt. Dus een jas is wel gewenst… Nou, dat valt niet mee om een jas te kopen. Het loopt nu natuurlijk tegen het einde van de winter, dus er is geen normale jas te krijgen.  Natuurlijk heb je ook niet overal kledingzaken e.d. Uiteindelijk heb ik bij een soort Zeeman een bodywarmer kunnen kopen. De prijs: €3,00!... hahahaha….  In ieder geval beter iets dan niets. Na een poosje gereden te hebben, was het tijd om iets te eten. We hadden aan de linkerkant van de weg al de zee zien liggen. We kwamen borden tegen met de plaatsnaam Zinkwazibeach. Daar zou vast wel een strand zijn. En ja hoor! We hebben dus heerlijk geluncht op een strandje aan de Indische Oceaan. Het was heerlijk weer en jammer dat we niet veel tijd over hadden om langer te blijven. Om vijf uur kwamen we bij onze accommodatie aan. We hebben twee kamers gekregen in een groot gebouw, met een ligbad, aparte douche en een ruimte om televisie te kijken. ’s Avonds hebben we heerlijk gegeten, wat een geweldige gerechten! Het was alleen erg koud in het restaurant, want je zit hier hoog in de bergen en de ruimte werd niet echt goed verwarmd. Later hebben we nog even bij een open haard iets gedronken en zijn weer op tijd naar bed gegaan.
De volgende morgen zijn we met een 4x4 en een chauffeur op pad gegaan naar het kleine koninkrijkje Lesotho. Lesotho is in z’n geheel omringd door Zuid-Afrika. Het landje is zo groot als België en heeft maar 2,2 miljoen inwoners. Het ligt op 2873 meter en je kunt er via de Sanipas komen. Jeetje…. wat een weg er naartoe, maar wat een prachtige uitzichten! Er lag nog sneeuw, dus de weg was soms erg glibberig. Dit samen met alle hobbels, stenen en kuilen maakte dat het niet mee viel om boven te komen. Tussen de Zuid-Afrikaanse grens en de grens van Lesotho ligt 8 km niemandsland. Dus na de nodige stempels konden we weer doorrijden. Op een gegeven moment stonden er een aantal auto’s stil. Het bleek dat er een auto met een wiel vaststond in de sneeuw en de chauffeur niet goed meer wist wat te doen. Onze chauffeur is samen met zijn collega er naartoe gelopen en hebben hem geholpen. Dat ging niet makkelijk, maar het lukte wel. Maar toen de volgende auto nog…. De chauffeur gaf stoer een dot gas, maar kwam uiteindelijk niet boven. Hij heeft zijn auto tenslotte maar geparkeerd en de passagiers zijn lopend naar de grens gegaan. Er stonden inmiddels een hoop mensen naast de auto’s en iedere keer als het een auto lukte om de steile helling te nemen, stond iedereen te juichen. Toen moest onze chauffeur eraan geloven…Wij zijn ook maar een stuk glijdend en glibberend  naar boven gelopen, zodat hij minder balst achterin zijn auto had. Hij kreeg de auto in een keer boven en zijn wij later weer ingestapt. Ook in Lesotho kregen we weer een stempel in ons paspoort en we zijn daarna doorgereden naar een klein cultureel dorpje. Die konden we bereiken via een tolweg, hahahahaha….. de weg was zo slecht. Maar je mag in dit land al blij zijn dat er een weg loopt. In het dorpje werd een kleine uitleg gegeven en konden we zelfgebakken brood en gebrouwd bier proeven en een aantal zelfgemaakte spulletjes kopen. Dit om de bevolking een beetje te steunen, want er is grote armoede in het land. Daarna zijn we naar de hoogste pub van Afrika gegaan om iets te eten en te drinken. Ook hier was het uitzicht weer geweldig en hebben we in de sneeuw gelopen. Al snel moesten we de hele weg weer terug en dat met een volle maag…. Dus ook weer een stempeltje hier en een stempeltje daar….. we hebben er deze vakantie al heel wat gehad. Het was een lange dag, maar we hebben een hoop gezien. Morgen gaan we naar onze laatste accommodatie, waar we drie nachten blijven voordat we weer naar Nederland vliegen.


Hluhluwe – Hilltop camp

Van Pongola naar Hluhluwe was een kort ritje. Het was maar 110 km, dus we konden wat later vertrekken.  Al gamedrivend zijn we door het Pongola reserve naar de uitgang gegaan en hebben weer wat wild gespot. Bij het Hluhluwepark aangekomen zijn we ook weer gamedrivend naar onze accommodatie gereden: Hilltop Camp. De naam zegt het al, het ligt bovenop een berg. Je hebt er een restaurant met een prachtig uitzicht. Vanuit ons huisje hebben we gedeeltelijk uitzicht op een berg. Hluhluwe is een erg bergachtig park, met maar 1 verharde hoofdweg en wat onverharde wegen, wat het dichtbij spotten van wild iets moeilijker maakt. Maar het is wel een prachtig gezicht als je op de hellingen van de bergen neushoorns, olifanten of giraffen ziet staan. Nadat we de spullen in het huisje hadden gebracht, zijn we zelf door het park gaan rijden tot het donker werd. De volgende dag zijn we ’s ochtends ook weer zelf op pad gegaan en hebben we ’s middags heerlijk in de zon gezeten. We wilden in eerste instantie lunchen op ons terras, maar er zijn overal apen, die op de loer liggen om ook maar iets van eten weg te kunnen snaaien. Het blijft een grappig gezicht, maar als ze aan je eten gaan komen (en misschien wel erger, aan je spullen…) dan wordt het minder leuk. Dus uit veiligheidsoverwegingen hebben we maar binnen gegeten. ’s Avonds hebben we een georganiseerde gamedrive gedaan. Die startte om 17.00 uur. Het eerste gedeelte hebben we nog in het licht gereden, maar het is hier om 18.00 uur al donker. Toen het schemerig werd, zagen we neushoorns en hoorden we in de verte olifanten. Dus wij erop af. Een stuk verder waren er olifanten een bad aan het nemen, maar omdat het schemerig was, konden we dit niet goed zien. Het was wel vlakbij een parkeerplaats, maar we mochten niet uit de auto. Dat is in het donker te riskant. Het geluid was geweldig! Overal geplons en geschetter van olifanten. Toen we verder gingen, reden we met 2 grote zoeklampen om dieren te kunnen spotten. We zijn in een kudde buffels terecht gekomen. Dat is weer eens iets anders dan overdag. Verder hebben we niet heel veel bijzonders gespot, dus geen leeuwen of luipaarden. De vorige avond waren er wel leeuwen gezien. Helaas voor ons….
De volgende morgen was het tijd om naar onze volgende accommodatie te gaan: The Old Hatchery in Underberg. Een rit van 500 km, dus best lang. We besloten om toch nog even een route door het park te rijden. En maar goed dat we dit nog even hebben gedaan…. We hebben veel giraffen, apen en nyala’s gespot, met als klap op de vuurpijl zo’n 50 badderende olifanten en nu bij daglicht. We konden op een uitkijkpunt gaan staan, waar de olifanten op nog geen 100 meter aan het drinken, spelen en badderen waren. Dat geluid wat dit met zich meebrengt…….Geweldig!! Vooral omdat het voor deze vakantie de laatste mogelijkheid was om in een gamepark grote dieren te spotten. Dus een leuk afscheid!


zondag 7 augustus 2011

Pongola – Nkwazi lodge.

We hadden even geen toegang tot internet, vandaar dat ik vandaag 2 verslagen heb geplaatst.
Natuurlijk kregen we weer te maken met alle douaneformaliteiten. Om Swaziland uit te komen ging allemaal heel relaxed, maar om Zuid-Afrika in te komen heeft wat meer tijd gekost. We hebben 45 minuten in de rij gestaan voor een balie. Het leek de Efteling wel: de rij begon buiten langs het pand, daarna naar binnen waar je eerst naar links moest om uiteindelijk helemaal aan de rechterkant van het pand uit te komen, waar maar 1 balie open was. Ik denk dat er zo’n 150 mensen in de rij stonden, voornamelijk toeristen uit Amerika, Duitsland en Nederland. Maar goed, verder geen bijzonderheden, dus we konden onze weg vervolgen naar Pongola Game Reserve. Ik had deze locatie uitgekozen omdat er in het park een groot meer ligt (Jozinimeer) waar Ton en Calvin op tijgervis konden gaan vissen. Het was weer een hobbelige weg om door het park bij de lodge te komen. Maar wat is het hier weer geweldig! Huisjes op palen, direct aan het meer. Je overziet het grootste gedeelte van het meer en de bergen aan de overkant. Omdat het niet met hekken is afgeschermd, loopt er van alles om je huisje heen: pumba’s, impala’s en nyala’s. Deze accommodatie is tot dusver echt een van de mooiste! Omdat het erg warm was (28 graden) hebben we direct een boottocht voor ’s middags geboekt. Dat was zo mooi! Lekker in het zonnetje, genietend van de omgeving en de dieren in het water en op het land. We zijn vlak langs nijlpaarden gevaren en Patrick (onze ranger) heeft de boot even stil gelegd. Eerst zagen we een kop boven het water uitkomen, maar al snel waren het er zeven. Ze kwamen op ons afgezwommen, dus snel maar weer de boot gestart en weg gevaren. Soms zijn ze alleen maar nieuwsgierig, maar nijlpaarden zijn erg territoriaal, dus je moet altijd op je hoede zijn voor deze gevaarlijke jongens en meiden. Later kwamen we er nog een aantal tegen. Een stuk verder lagen heel veel krokodillen, die van ons schrokken en een voor een het water in gingen. Zo mooi om te zien, die grote gevaarlijke dieren! Verder veel dieren op het land, waaronder een olifant en veel mooie watervogels. Als afsluiting de ondergaande zon die achter de bergen zakte, het was een geweldige middag! We hebben op het terras van ons huisje nog even iets gedronken en zijn daarna gaan eten. Toen we op bed lagen was er een kabaal van kikkers die met elkaar in gesprek waren en vogels die met elkaar stonden te kleppen…..maar dit hoor ik 10x liever dan het kabaal van auto’s of vliegtuigen…..
De volgende morgen was het vroeg opstaan geblazen voor Ton en Calvin. Om 6.30 uur gingen zij tijgervissen met Patrick. Sharon en ik zijn nog even blijven liggen. Wij hebben samen ontbeten (de mannen deden dit op de boot) en hebben daarna een was gedaan. Net als vroeger hè… de mannen jagen en de vrouwen het huishouden…… hahaha…. Het was erg koud vandaag, er stond een straffe wind en er was geen zon. De koudste dag van onze vakantie tot nu toe. Eigenlijk is het niet de goede tijd van het jaar om op tijgervissen te vissen. Maar de mannen hebben wel succes gehad. Calvin heeft een tijgervis gevangen en Ton heeft er helaas twee verspeeld. Verder heeft Calvin nog een meerval gevangen. Patrick was verbaasd, want ook meervallen vang je niet in de winter en zeker niet met dood aas. Ze hebben de meerval meegenomen om het personeel een lekker maaltje te bezorgen.     ’s Middags hebben we een gamedrive door het park gedaan. Het was zo koud! Maar we zijn al drie weken gewend aan temperaturen boven de 20 graden. Niet alleen voor ons was het koud, maar waarschijnlijk ook voor de dieren….. We hebben erg weinig wild gezien. Bij terugkomst hebben we alle luiken in het huisje gesloten en de airco op warme lucht gezet. Zo konden we een beetje opwarmen. Daarna hebben we weer lekker gegeten. Morgen is het weer tijd om verder te gaan, naar Hluhluwe.
Groeten aan allemaal van ons allemaal!


Hlane – Swaziland

Het was een klein stukje rijden van Komatipoort naar Swaziland. Bij de grens was het relatief rustig, maar het is altijd afwachten waar je moet zijn, welke bewijsjes je moet laten zien en wat je moet betalen. Nu moesten we bij de de grens om Zuid-Afrika uit te gaan, alle nummers van onze fototoestellen, filmcamera’s en laptop op een formulier invullen. Dit hebben we bij aankomst op het vliegveld nooit hoeven doen…. Dus wij alles te voorschijn gehaald en het formulier ingevuld. Nadat we dit hadden gedaan moesten we naar een ander gebouw voor de paspoortcontrole en de stempel. Bij de grens van Swaziland was het even zoeken waar we moesten zijn. Een kauwgomkauwend dametje in een felroze sweater, zat buiten op een stoel druk te gebaren dat we langs haar moesten rijden. Okay…. Ze bleef zitten en vroeg hoeveel mensen er in de auto zaten. Dit schreef ze op een klein papiertje. Die moesten we elders weer laten afstempelen. Ze gaf al zittend het papiertje aan Ton, maar die kon er niet bij. Eindelijk kwam er beweging in en liep ze naar Ton toe. Een stukje verder was de paspoortcontrole voor Swaziland. Je moet dan eerst een formuliertje invullen en inleveren. Ik stond voor de balie en wist niet goed bij wie ik moest zijn: twee verveeld uitziende dames in sjofele kleding met oordopjes van een Ipod in, of een dame in een net pak. Ik heb voor de laatste gekozen, het is de douane, dus je verwacht uniformen. Ze snauwde wat ik wilde en gaf toen aan dat ik bij de twee andere dames moest zijn. Nou ja zeg….. Maar goed, eindelijk konden we verder Swaziland in.
Hlane is een mooi park. Ik had het uitgekozen omdat ik op internet had gelezen dat de game-walks (een wandeling met een ranger) erg spectaculair waren. Er waren mensen die erg dicht bij bv neushoorns waren gekomen. Dus dat klonk geweldig! Ik had de game-walk ook al geboekt voor de volgende morgen. Bij aankomst kregen we te horen dat de game-walk alleen in een gebied  vlakbij het kamp plaatsvond, en we alleen hertachtigen zouden tegenkomen. Tja…. die hebben we al zoveel gezien… Dus hebben we maar besloten om het te cancellen. Bij aankomst kregen we ook al een printje met een waarschuwing voor olifanten, hoe gevaarlijk ze zijn, hoe je je moet gedragen. Ik denk dat er de afgelopen tijd het een en ander is gebeurd in het park en dat ze hierdoor terughoudender zijn geworden. Wel te begrijpen natuurlijk…. ’s Middags hebben we zelf door het park gereden. Het waren pittige wegen, die meer weg hadden van 4x4 wegen. Maar zo stonden ze niet aangegeven. Er waren soms hobbels en heuvels in de weg, niet te geloven. We schraapten regelmatig met de onderkant van de auto en de uitlaat over het zand heen. Ook sprongen er stenen weg, tegen de onderkant van de auto. Gelukkig houdt Ton zijn hoofd koel, maar ik zit dan met natte handjes… We zijn olifanten, struisvogels, giraffen, neushoorns en een neushoorn met een baby (ongeveer 2 maanden) tegengekomen. Zo schattig! Bij terugkomst werd het al een beetje schemerig en zijn we de olielampen aan gaan steken. Er is geen elektriciteit in het kamp, alleen gas. Best wel heel gezellig! Overal in het huisje stonden olielampen. Het weer was heerlijk weer, dus we hebben buiten gegeten en zijn daarna gaan jokeren. Dit alles met als achtergrondgeluid nijlpaarden die een stukje verderop uit het water kwamen, heel bijzonder! We hebben onze kruiken niet nodig gehad, het was een goed geïsoleerd huisje en we hebben een paar olielampen laten branden. De volgende morgen konden we wat langer slapen dan anders omdat we niets gepland hadden en de rit naar onze volgende accommodatie niet zo lang was. Ton en ik waren toch weer vroeg op en hebben met een beker koffie en thee heerlijk op een bankje gezeten met uitzicht op een waterhole. ’s Morgens vroeg is er altijd van alles te spotten bij het water. Ook nu weer, o.a een kudde olifanten met twee kleintjes. Geweldig! Daarna alles weer ingepakt en op weg gegaan naar Pongola Game Reserve in Zuid-Afrika.

woensdag 3 augustus 2011

Komatipoort - Trees Too Lodge

Nadat we afscheid hadden genomen van Miriam en Corné zijn we door het Krugerpark naar onze volgende accommodatie gegaan. Direct bij binnenkomst in het park, kwamen er een paar grote olifanten op ons pad. Omdat ze wel erg dichtbij kwamen, moest Ton de auto twee keer in z’n achteruit zetten. Je weet maar nooit…. Verder hebben we weer een aantal dieren gezien, maar nog steeds geen luipaard (de laatste van de Big 5). Op het laatst moesten we nog opschieten omdat de gates om 18.00 uur sluiten. Aangezien je gemiddeld 30 rijdt en er van alles op je pad komt, moet je een lange tijd uittrekken en zeker aan het einde van de dag de tijd in de gaten houden. Vlakbij de gate kwamen we nog een hyena tegen. De Trees Too lodge ligt 10 kilometer vanaf de gate. Het wordt gerund door een Engelse echtpaar, Sue en Martin. Wat een lieve mensen en een geweldige lodge! Echt een paradijsje op aarde (niet de eerste die we deze vakantie tegen komen…..)! We hebben ’s avonds heerlijk gegeten en zijn daarna vroeg naar bed gegaan.
De volgende morgen hebben we een Elephant Safari gedaan in een natuurreservaat waar vier van de Big Five leven. Er waren geen buffels, maar wel olifanten, leeuwen, luipaarden en neushoorns. Dus…. Nadat we een formulier moesten tekenen dat we alles op eigen risico deden, zijn we naar een plek gegaan waar twee olifanten klaar stonden. Er kon maar op één olifant gereden worden, omdat de andere olifant zich wilde aansluiten bij een kudde olifanten in het reservaat. Je moet er dus niet aan denken dat hij er, terwijl je gezellig op zijn rug zit, er met een gang vandoor gaat en dat je tussen de wilde olifanten terecht komt. Dan hadden we Tarzan en Jane kunnen gaan spelen......
Sharon en Calvin gingen als eerste op de rug van de olifant. We konden meelopen of op die plek blijven wachten. Dat hebben we gedaan. We hebben een poos met een trainer/ranger staan praten en ervaringen over onze landen/culturen uitgewisseld. Sharon heeft hieronder hun ervaringen beschreven:
Calvin en ik gingen als eerste op de olifant, we vonden het wel leuk. We hebben Impala’s bij het water gezien. Je ziet het wel van een bepaalde hoogte af. Toen rook onze olifant ineens een andere kudde olifanten en die ging er dus op af, door de bosjes, met stekels of zonder, het maakte haar allemaal niet uit. Calvin en ik zaten dus boven op de olifant, ons krampachtig vasthoudend aan de lussen die daarvoor bestemd waren. De man die voorop zat, lukte het ook niet meer om de aandacht van de olifant te pakken en heeft toen zijn tas met snoepjes op de grond gegooid. Hij heeft tegen zijn collega’s geroepen dat hij de olifant niet meer onder controle kreeg. Zijn collega’s gingen er achter- aan hollen en hebben de tas opgepakt. Ze hebben hem zo weer terug de weg opgelokt. We hebben er allebei wat schrammen aan over gehouden, maar konden er al vrij snel weer om lachen. De mannen hebben ook heel vaak excuses aangeboden en gevraagd of het allemaal wel goed ging. Ach ja… zij kunnen er ook niets aan doen. Het is en blijft een wild dier. We hadden ons wel voorgenomen om  niets tegen Marion te zeggen voordat zij ook op de olifant was geweest. Ze was namelijk nooit meer op die olifant gestapt als we het haar hadden verteld. Het was ook fijn dat ze niet mee zijn gelopen met ons en de olifant. Calvin en ik hebben dit wel gedaan bij Marion en Ton en toen hoorde we dus van de ranger dat er ergens links van ons in de bosjes leeuwen zaten. We zagen geen sporen en hebben dit ook maar niet gelijk aan Marion en Ton doorgespeeld. Kortom het was een spannende maar leuke ervaring!
Hahaha….. Sharon en Calvin hebben er goed aangedaan om niets te zeggen, anders zou ik er inderdaad niet opgeklommen zijn….. Ton en ik hebben een goede rit gehad. Een keer ging de olifant er wel even vandoor, maar gelukkig viel dit mee. Gewoon goed vasthouden en meegaan met de bewegingen. Wij hebben onderweg een kudu en een wrattenzwijnfamilie gezien. Met het afstappen ging het bij mij niet helemaal goed. Hahaha… met mijn korte pootjes was het best lastig om van zo’n brede rug af te stappen. Ik viel en ze moesten mij half van de rug af sleuren. Het werd opgenomen met onze video-camera, dus het zal binnenkort op You-tube terug te vinden zijn….hahaha. Daarna hebben we nog een interactie met de olifanten gedaan: aanraken, snoepjes geven en op de poot van de olifant gaan zitten…. Best gek om zo dicht bij een olifant te komen. Al met al was het een geweldige ervaring!
’s Middags zijn we lekker in de zon bij het zwembad gaan zitten. Het was vandaag 25 graden, dus heerlijk! Later zijn we nog op een terras met uitzicht op het Krugerpark gaan zitten. We hebben een olifant in het water gespot, een buffel en een krokodil.
Morgen gaan we naar Swaziland en hebben daar geen elektriciteit…. Dus ook geen elektrische dekentjes… We hebben de ervaring van onze vorige reis dat het bijzonder accommodaties in Swaziland zijn, maar niet erg geïsoleerd en erg koud….hahaha… We hebben daarom maar kruiken gekocht, je weet maar nooit…..




maandag 1 augustus 2011

Hoedspruit - Amukela lodge.

Op zaterdagmorgen zijn we, na een heerlijk uitgebreid ontbijt, vertrokken naar Hoedspruit. Op papier viel de afstand best mee, maar we hebben er lang over gedaan. We kwamen onderweg verschillende wegwerkzaamheden tegen. Dat gaat als volgt: voordat je bij het begin van de opbreking komt, staat er iemand met een vlag te zwaaien aan de kant van de weg. Een stukje verder staat er een hokje met een telefoon, een wc en een bordje met “ Stop”. Daar omheen staan 3 medewerkers, (bijna) niets te doen. Na 20 minuten krijgen zij een telefoontje van de andere kant van de opbreking, dat het verkeer mag gaan rijden. Ze schuiven een versperring opzij en draaien een bord om met “ Go”. Dan mogen de auto’s gaan rijden. Aan het einde staan hetzelfde aantal mensen voor het verkeer naar de andere kant. Dit hebben we op een stuk van 135 km drie keer meegemaakt. Dus dan ben je al snel een poosje verder……
Voordat we naar de lodge zouden gaan, hadden we bedacht om naar Jessica het nijlpaard te gaan. Dit is een tam nijlpaard, die van jongs af aan bij een stel is groot gebracht. Omdat het overal zo rustig is, ben je in de veronderstelling dat er niet zo veel mensen zullen zijn. Niets was minder waar…. We waren er om half 12 en er stond een grote groep Fransen: gehandicapten en hun begeleiders. Totaal waren er die ochtend al 24 mensen geweest. En iedereen wil Jessica natuurlijk voeren en aanraken. Ach….. arm beest….. Ze moest constant eten: mais, boontjes, rijst. En drinken: liters rooibosthee (want dat vindt ze zo lekker…). Het eten kwam bijna haar neus en oren uit! Het wordt commercieel flink uitgebuit, niet te geloven! Maar het is toch ook heel bijzonder om een nijlpaard, die jaarlijks voor de meeste doden zorgt, te kunnen aanraken. Dus we hebben er ook aan meegedaan, maar toch wel met gemengde gevoelens……
Daarna zijn we naar Corné en Miriam gegaan. Het is een mooi terrein, met een hoofdgebouw en vier rondavels. Het ligt in het privepark Balule en ze kijken uit op een kleine drinkplaats. We hebben ’s middags nog even in de zon gezeten en ’s avonds, samen met hen, gezellig bij het vuur in de boma gezeten. Op de achtergrond hoorden we de leeuwen brullen, zo gaaf! De volgende morgen zijn we vroeg (om 6 uur) naar het Krugerpark gegaan. Tijdens onze vorige vakantie in Zuid-Afrika, hebben we daar niet zo veel (bijzondere) dieren gezien. Maar nu wel! Onder andere drie leeuwen, een jakhals, een grote groep buffels (zeker 400.. ze stonden overal om ons heen), een honingdas, een maribu, gieren en nog veel meer. Het grappige is dat we al uren in de auto hadden gezeten om vooral leeuwen e.d te spotten. Dus op een gegeven moment word je helemaal gek van het turen in het gras en bosjes. Zijn we op de terugweg naar de gate, liggen er gewoon twee leeuwen op een asfaltweg…. Nou ja zeg! En heel veel  auto’s om hen heen, waar ze zich niets van aantrekken. Op een gegeven moment ben je helemaal klaar met het spotten en het rijden,  maar het is heel gek… als je eenmaal weer iets bijzonders hebt gezien, ga je gewoon weer verder. Het blijft gewoon spannend! Ook hadden we nog even “oponthoud” omdat er een grote giraf op de weg stond en niet voor of achteruit wilde gaan. Hahaha…. gelukkig heeft er niemand haast, dus je blijft geduldig staan wachten. Bij terugkomst in de lodge, hoorden we de leeuwen weer brullen. Corné beloofde ons dat als het gebrul nog dichterbij zou komen, dat we in de rangerover zouden stappen en op zoek zouden gaan naar de leeuwen. Helaas hebben we ze daarna nog maar twee keer gehoord en niet dichterbij. We hebben iets gedronken op het terras bij de drinkplaats. Daar hebben we nog een jakhals en een uiltje gespot. Na het eten zijn we eerst bij het vuur gaan zitten en daarna hebben Miriam en Corné ons een kleine uitleg gegeven over sterren en planeten.  Hier in Afrika heb je zo’n mooie sterrenhemel! Zij hebben ook een grote sterrenkijker, waar we onder andere Saturnus hebben gezien. Je zag echt de ringen om deze planeet, zo mooi! Het was erg leuk om het een en ander te weten te komen, hoewel het een en ander wel boven mijn pet ging…..
We zijn nu in het stadje Hoedspruit en gaan straks door naar Moholoholo. Dit is een opvangcentrum voor wilde dieren. Tot later!