zaterdag 13 augustus 2011

Golden Gatepark – Highlands Mountain Retreat

We hebben op de laatste dag toch nog een internetcafe kunnen vinden, dus ik heb weer 3 updates geplaatst.

Het was een lange rit naar onze laatste accommodatie. Het ligt in een National Park, in een bergachtig gebied. We hadden via de navigatie de accommodatie gevonden, maar moesten eerst nog een weg volgen om er te komen. Aan het begin van deze weg stond de weg blank omdat dit tevens de bedding van een greppel was. Het was moeilijk inschatten of wij er met onze wagen doorheen konden rijden. Gelukkig kwam er een andere auto aan die wat hoger op zijn wielen stond. Die is eerst gegaan zodat wij konden kijken of het ons ook zou lukken. Ton durfde het aan en we zijn heel voorzichtig door het water heen gegaan. Gelukkig kwam het water niet door de bodemplaat naar binnen, maar het scheelde niet heel veel… Toen moesten we nog een bochtige weg nemen om naar boven te rijden. Halverwege kwamen we er achter dat we de sleutel ergens anders moesten halen. Het stond wel in de papieren, maar ik had er overheen gelezen… (tja.. kleine lettertjes en 46 jaar…) Dus we moesten weer terug… weer door het water. Toen we de sleutel hadden konden we onze weg vervolgen tot aan de top van een berg. Daar staan zeven chalets op palen met een schitterend uitzicht over bergen en dalen. Omdat het winter is, is hier alles door. De kleuren van de bergen zijn hier verschillende kleuren bruin, geel en terracotta.  Zo mooi, het is net of je op een andere planeet zit. Verder hoor je helemaal niets: geen auto’s, vliegtuigen, mensen. Alleen de wind en het geluid van vogels.
Er is een open haard in het huisje, er staan radiatoren voor bijverwarming en we hebben weer elektrische dekens. En dat is wel nodig, want het is hier als de zon ondergaat erg koud op een hoogte van 2250 meter. Op sommige bergtoppen ligt er nog sneeuw. We hebben ’s avonds de haard aangedaan en televisie gekeken.
De volgende morgen zijn we twee loops gaan rijden. Bij 1 loop is er een Vulture (gieren) restaurant. Daar wordt af en toe een karkas neergegooid, zodat de gieren lekker een maaltje zebra of kudu kunnen eten. We zijn naar boven gelopen om in het dal te kijken op de plek waar ze die karkassen neerleggen. Maar helaas waren er geen gieren te zien. Je moet maar net op de juiste dag daar zijn. Wel lagen er allemaal skeletten van dieren en we hebben ze bestudeerd om te achterhalen welk dier het is geweest. Er lag een skelet waarvan we niet weten wat het is, er zat nog een stukje bruin haar op zijn schedel, het was net een toupetje (zie de foto). Wie het weet mag mij mailen….hahaha..                                                                                                                                                                                                      ’s Middags zijn Ton en ik een wandeling gaan maken, de echo caves route. Dat was erg mooi. We liepen onder rotspartijen door en er waren mooie doorkijkjes. Toen we ’s avonds net binnen zaten hoorden we het geluid van dieren. We gingen op onze veranda zoeken waar het geluid vandaan kwam. We zagen 2 jakhalzen op een berg lopen, maar jammer genoeg liepen ze de verkeerde kant uit.
We hebben nog 2 dagen te gaan, dus dit is het laatste berichtje uit Zuid-Afrika. We kunnen weer terugkijken op een geweldige reis, die te snel voorbij is gegaan. Tot snel!


Underberg - The Old Hatchery.

Voordat we op pad gingen naar Underberg, hebben we in Hluhluwe eerst boodschappen gedaan. Ook moest ik op zoek naar een jas omdat mijn winddichte jas op onverklaarbare manier is verdwenen…. We gaan de Sanipas-tour doen, dus dat betekent hoog de bergen in naar Lesotho, waar nog sneeuw ligt. Dus een jas is wel gewenst… Nou, dat valt niet mee om een jas te kopen. Het loopt nu natuurlijk tegen het einde van de winter, dus er is geen normale jas te krijgen.  Natuurlijk heb je ook niet overal kledingzaken e.d. Uiteindelijk heb ik bij een soort Zeeman een bodywarmer kunnen kopen. De prijs: €3,00!... hahahaha….  In ieder geval beter iets dan niets. Na een poosje gereden te hebben, was het tijd om iets te eten. We hadden aan de linkerkant van de weg al de zee zien liggen. We kwamen borden tegen met de plaatsnaam Zinkwazibeach. Daar zou vast wel een strand zijn. En ja hoor! We hebben dus heerlijk geluncht op een strandje aan de Indische Oceaan. Het was heerlijk weer en jammer dat we niet veel tijd over hadden om langer te blijven. Om vijf uur kwamen we bij onze accommodatie aan. We hebben twee kamers gekregen in een groot gebouw, met een ligbad, aparte douche en een ruimte om televisie te kijken. ’s Avonds hebben we heerlijk gegeten, wat een geweldige gerechten! Het was alleen erg koud in het restaurant, want je zit hier hoog in de bergen en de ruimte werd niet echt goed verwarmd. Later hebben we nog even bij een open haard iets gedronken en zijn weer op tijd naar bed gegaan.
De volgende morgen zijn we met een 4x4 en een chauffeur op pad gegaan naar het kleine koninkrijkje Lesotho. Lesotho is in z’n geheel omringd door Zuid-Afrika. Het landje is zo groot als België en heeft maar 2,2 miljoen inwoners. Het ligt op 2873 meter en je kunt er via de Sanipas komen. Jeetje…. wat een weg er naartoe, maar wat een prachtige uitzichten! Er lag nog sneeuw, dus de weg was soms erg glibberig. Dit samen met alle hobbels, stenen en kuilen maakte dat het niet mee viel om boven te komen. Tussen de Zuid-Afrikaanse grens en de grens van Lesotho ligt 8 km niemandsland. Dus na de nodige stempels konden we weer doorrijden. Op een gegeven moment stonden er een aantal auto’s stil. Het bleek dat er een auto met een wiel vaststond in de sneeuw en de chauffeur niet goed meer wist wat te doen. Onze chauffeur is samen met zijn collega er naartoe gelopen en hebben hem geholpen. Dat ging niet makkelijk, maar het lukte wel. Maar toen de volgende auto nog…. De chauffeur gaf stoer een dot gas, maar kwam uiteindelijk niet boven. Hij heeft zijn auto tenslotte maar geparkeerd en de passagiers zijn lopend naar de grens gegaan. Er stonden inmiddels een hoop mensen naast de auto’s en iedere keer als het een auto lukte om de steile helling te nemen, stond iedereen te juichen. Toen moest onze chauffeur eraan geloven…Wij zijn ook maar een stuk glijdend en glibberend  naar boven gelopen, zodat hij minder balst achterin zijn auto had. Hij kreeg de auto in een keer boven en zijn wij later weer ingestapt. Ook in Lesotho kregen we weer een stempel in ons paspoort en we zijn daarna doorgereden naar een klein cultureel dorpje. Die konden we bereiken via een tolweg, hahahahaha….. de weg was zo slecht. Maar je mag in dit land al blij zijn dat er een weg loopt. In het dorpje werd een kleine uitleg gegeven en konden we zelfgebakken brood en gebrouwd bier proeven en een aantal zelfgemaakte spulletjes kopen. Dit om de bevolking een beetje te steunen, want er is grote armoede in het land. Daarna zijn we naar de hoogste pub van Afrika gegaan om iets te eten en te drinken. Ook hier was het uitzicht weer geweldig en hebben we in de sneeuw gelopen. Al snel moesten we de hele weg weer terug en dat met een volle maag…. Dus ook weer een stempeltje hier en een stempeltje daar….. we hebben er deze vakantie al heel wat gehad. Het was een lange dag, maar we hebben een hoop gezien. Morgen gaan we naar onze laatste accommodatie, waar we drie nachten blijven voordat we weer naar Nederland vliegen.


Hluhluwe – Hilltop camp

Van Pongola naar Hluhluwe was een kort ritje. Het was maar 110 km, dus we konden wat later vertrekken.  Al gamedrivend zijn we door het Pongola reserve naar de uitgang gegaan en hebben weer wat wild gespot. Bij het Hluhluwepark aangekomen zijn we ook weer gamedrivend naar onze accommodatie gereden: Hilltop Camp. De naam zegt het al, het ligt bovenop een berg. Je hebt er een restaurant met een prachtig uitzicht. Vanuit ons huisje hebben we gedeeltelijk uitzicht op een berg. Hluhluwe is een erg bergachtig park, met maar 1 verharde hoofdweg en wat onverharde wegen, wat het dichtbij spotten van wild iets moeilijker maakt. Maar het is wel een prachtig gezicht als je op de hellingen van de bergen neushoorns, olifanten of giraffen ziet staan. Nadat we de spullen in het huisje hadden gebracht, zijn we zelf door het park gaan rijden tot het donker werd. De volgende dag zijn we ’s ochtends ook weer zelf op pad gegaan en hebben we ’s middags heerlijk in de zon gezeten. We wilden in eerste instantie lunchen op ons terras, maar er zijn overal apen, die op de loer liggen om ook maar iets van eten weg te kunnen snaaien. Het blijft een grappig gezicht, maar als ze aan je eten gaan komen (en misschien wel erger, aan je spullen…) dan wordt het minder leuk. Dus uit veiligheidsoverwegingen hebben we maar binnen gegeten. ’s Avonds hebben we een georganiseerde gamedrive gedaan. Die startte om 17.00 uur. Het eerste gedeelte hebben we nog in het licht gereden, maar het is hier om 18.00 uur al donker. Toen het schemerig werd, zagen we neushoorns en hoorden we in de verte olifanten. Dus wij erop af. Een stuk verder waren er olifanten een bad aan het nemen, maar omdat het schemerig was, konden we dit niet goed zien. Het was wel vlakbij een parkeerplaats, maar we mochten niet uit de auto. Dat is in het donker te riskant. Het geluid was geweldig! Overal geplons en geschetter van olifanten. Toen we verder gingen, reden we met 2 grote zoeklampen om dieren te kunnen spotten. We zijn in een kudde buffels terecht gekomen. Dat is weer eens iets anders dan overdag. Verder hebben we niet heel veel bijzonders gespot, dus geen leeuwen of luipaarden. De vorige avond waren er wel leeuwen gezien. Helaas voor ons….
De volgende morgen was het tijd om naar onze volgende accommodatie te gaan: The Old Hatchery in Underberg. Een rit van 500 km, dus best lang. We besloten om toch nog even een route door het park te rijden. En maar goed dat we dit nog even hebben gedaan…. We hebben veel giraffen, apen en nyala’s gespot, met als klap op de vuurpijl zo’n 50 badderende olifanten en nu bij daglicht. We konden op een uitkijkpunt gaan staan, waar de olifanten op nog geen 100 meter aan het drinken, spelen en badderen waren. Dat geluid wat dit met zich meebrengt…….Geweldig!! Vooral omdat het voor deze vakantie de laatste mogelijkheid was om in een gamepark grote dieren te spotten. Dus een leuk afscheid!


zondag 7 augustus 2011

Pongola – Nkwazi lodge.

We hadden even geen toegang tot internet, vandaar dat ik vandaag 2 verslagen heb geplaatst.
Natuurlijk kregen we weer te maken met alle douaneformaliteiten. Om Swaziland uit te komen ging allemaal heel relaxed, maar om Zuid-Afrika in te komen heeft wat meer tijd gekost. We hebben 45 minuten in de rij gestaan voor een balie. Het leek de Efteling wel: de rij begon buiten langs het pand, daarna naar binnen waar je eerst naar links moest om uiteindelijk helemaal aan de rechterkant van het pand uit te komen, waar maar 1 balie open was. Ik denk dat er zo’n 150 mensen in de rij stonden, voornamelijk toeristen uit Amerika, Duitsland en Nederland. Maar goed, verder geen bijzonderheden, dus we konden onze weg vervolgen naar Pongola Game Reserve. Ik had deze locatie uitgekozen omdat er in het park een groot meer ligt (Jozinimeer) waar Ton en Calvin op tijgervis konden gaan vissen. Het was weer een hobbelige weg om door het park bij de lodge te komen. Maar wat is het hier weer geweldig! Huisjes op palen, direct aan het meer. Je overziet het grootste gedeelte van het meer en de bergen aan de overkant. Omdat het niet met hekken is afgeschermd, loopt er van alles om je huisje heen: pumba’s, impala’s en nyala’s. Deze accommodatie is tot dusver echt een van de mooiste! Omdat het erg warm was (28 graden) hebben we direct een boottocht voor ’s middags geboekt. Dat was zo mooi! Lekker in het zonnetje, genietend van de omgeving en de dieren in het water en op het land. We zijn vlak langs nijlpaarden gevaren en Patrick (onze ranger) heeft de boot even stil gelegd. Eerst zagen we een kop boven het water uitkomen, maar al snel waren het er zeven. Ze kwamen op ons afgezwommen, dus snel maar weer de boot gestart en weg gevaren. Soms zijn ze alleen maar nieuwsgierig, maar nijlpaarden zijn erg territoriaal, dus je moet altijd op je hoede zijn voor deze gevaarlijke jongens en meiden. Later kwamen we er nog een aantal tegen. Een stuk verder lagen heel veel krokodillen, die van ons schrokken en een voor een het water in gingen. Zo mooi om te zien, die grote gevaarlijke dieren! Verder veel dieren op het land, waaronder een olifant en veel mooie watervogels. Als afsluiting de ondergaande zon die achter de bergen zakte, het was een geweldige middag! We hebben op het terras van ons huisje nog even iets gedronken en zijn daarna gaan eten. Toen we op bed lagen was er een kabaal van kikkers die met elkaar in gesprek waren en vogels die met elkaar stonden te kleppen…..maar dit hoor ik 10x liever dan het kabaal van auto’s of vliegtuigen…..
De volgende morgen was het vroeg opstaan geblazen voor Ton en Calvin. Om 6.30 uur gingen zij tijgervissen met Patrick. Sharon en ik zijn nog even blijven liggen. Wij hebben samen ontbeten (de mannen deden dit op de boot) en hebben daarna een was gedaan. Net als vroeger hè… de mannen jagen en de vrouwen het huishouden…… hahaha…. Het was erg koud vandaag, er stond een straffe wind en er was geen zon. De koudste dag van onze vakantie tot nu toe. Eigenlijk is het niet de goede tijd van het jaar om op tijgervissen te vissen. Maar de mannen hebben wel succes gehad. Calvin heeft een tijgervis gevangen en Ton heeft er helaas twee verspeeld. Verder heeft Calvin nog een meerval gevangen. Patrick was verbaasd, want ook meervallen vang je niet in de winter en zeker niet met dood aas. Ze hebben de meerval meegenomen om het personeel een lekker maaltje te bezorgen.     ’s Middags hebben we een gamedrive door het park gedaan. Het was zo koud! Maar we zijn al drie weken gewend aan temperaturen boven de 20 graden. Niet alleen voor ons was het koud, maar waarschijnlijk ook voor de dieren….. We hebben erg weinig wild gezien. Bij terugkomst hebben we alle luiken in het huisje gesloten en de airco op warme lucht gezet. Zo konden we een beetje opwarmen. Daarna hebben we weer lekker gegeten. Morgen is het weer tijd om verder te gaan, naar Hluhluwe.
Groeten aan allemaal van ons allemaal!


Hlane – Swaziland

Het was een klein stukje rijden van Komatipoort naar Swaziland. Bij de grens was het relatief rustig, maar het is altijd afwachten waar je moet zijn, welke bewijsjes je moet laten zien en wat je moet betalen. Nu moesten we bij de de grens om Zuid-Afrika uit te gaan, alle nummers van onze fototoestellen, filmcamera’s en laptop op een formulier invullen. Dit hebben we bij aankomst op het vliegveld nooit hoeven doen…. Dus wij alles te voorschijn gehaald en het formulier ingevuld. Nadat we dit hadden gedaan moesten we naar een ander gebouw voor de paspoortcontrole en de stempel. Bij de grens van Swaziland was het even zoeken waar we moesten zijn. Een kauwgomkauwend dametje in een felroze sweater, zat buiten op een stoel druk te gebaren dat we langs haar moesten rijden. Okay…. Ze bleef zitten en vroeg hoeveel mensen er in de auto zaten. Dit schreef ze op een klein papiertje. Die moesten we elders weer laten afstempelen. Ze gaf al zittend het papiertje aan Ton, maar die kon er niet bij. Eindelijk kwam er beweging in en liep ze naar Ton toe. Een stukje verder was de paspoortcontrole voor Swaziland. Je moet dan eerst een formuliertje invullen en inleveren. Ik stond voor de balie en wist niet goed bij wie ik moest zijn: twee verveeld uitziende dames in sjofele kleding met oordopjes van een Ipod in, of een dame in een net pak. Ik heb voor de laatste gekozen, het is de douane, dus je verwacht uniformen. Ze snauwde wat ik wilde en gaf toen aan dat ik bij de twee andere dames moest zijn. Nou ja zeg….. Maar goed, eindelijk konden we verder Swaziland in.
Hlane is een mooi park. Ik had het uitgekozen omdat ik op internet had gelezen dat de game-walks (een wandeling met een ranger) erg spectaculair waren. Er waren mensen die erg dicht bij bv neushoorns waren gekomen. Dus dat klonk geweldig! Ik had de game-walk ook al geboekt voor de volgende morgen. Bij aankomst kregen we te horen dat de game-walk alleen in een gebied  vlakbij het kamp plaatsvond, en we alleen hertachtigen zouden tegenkomen. Tja…. die hebben we al zoveel gezien… Dus hebben we maar besloten om het te cancellen. Bij aankomst kregen we ook al een printje met een waarschuwing voor olifanten, hoe gevaarlijk ze zijn, hoe je je moet gedragen. Ik denk dat er de afgelopen tijd het een en ander is gebeurd in het park en dat ze hierdoor terughoudender zijn geworden. Wel te begrijpen natuurlijk…. ’s Middags hebben we zelf door het park gereden. Het waren pittige wegen, die meer weg hadden van 4x4 wegen. Maar zo stonden ze niet aangegeven. Er waren soms hobbels en heuvels in de weg, niet te geloven. We schraapten regelmatig met de onderkant van de auto en de uitlaat over het zand heen. Ook sprongen er stenen weg, tegen de onderkant van de auto. Gelukkig houdt Ton zijn hoofd koel, maar ik zit dan met natte handjes… We zijn olifanten, struisvogels, giraffen, neushoorns en een neushoorn met een baby (ongeveer 2 maanden) tegengekomen. Zo schattig! Bij terugkomst werd het al een beetje schemerig en zijn we de olielampen aan gaan steken. Er is geen elektriciteit in het kamp, alleen gas. Best wel heel gezellig! Overal in het huisje stonden olielampen. Het weer was heerlijk weer, dus we hebben buiten gegeten en zijn daarna gaan jokeren. Dit alles met als achtergrondgeluid nijlpaarden die een stukje verderop uit het water kwamen, heel bijzonder! We hebben onze kruiken niet nodig gehad, het was een goed geïsoleerd huisje en we hebben een paar olielampen laten branden. De volgende morgen konden we wat langer slapen dan anders omdat we niets gepland hadden en de rit naar onze volgende accommodatie niet zo lang was. Ton en ik waren toch weer vroeg op en hebben met een beker koffie en thee heerlijk op een bankje gezeten met uitzicht op een waterhole. ’s Morgens vroeg is er altijd van alles te spotten bij het water. Ook nu weer, o.a een kudde olifanten met twee kleintjes. Geweldig! Daarna alles weer ingepakt en op weg gegaan naar Pongola Game Reserve in Zuid-Afrika.

woensdag 3 augustus 2011

Komatipoort - Trees Too Lodge

Nadat we afscheid hadden genomen van Miriam en Corné zijn we door het Krugerpark naar onze volgende accommodatie gegaan. Direct bij binnenkomst in het park, kwamen er een paar grote olifanten op ons pad. Omdat ze wel erg dichtbij kwamen, moest Ton de auto twee keer in z’n achteruit zetten. Je weet maar nooit…. Verder hebben we weer een aantal dieren gezien, maar nog steeds geen luipaard (de laatste van de Big 5). Op het laatst moesten we nog opschieten omdat de gates om 18.00 uur sluiten. Aangezien je gemiddeld 30 rijdt en er van alles op je pad komt, moet je een lange tijd uittrekken en zeker aan het einde van de dag de tijd in de gaten houden. Vlakbij de gate kwamen we nog een hyena tegen. De Trees Too lodge ligt 10 kilometer vanaf de gate. Het wordt gerund door een Engelse echtpaar, Sue en Martin. Wat een lieve mensen en een geweldige lodge! Echt een paradijsje op aarde (niet de eerste die we deze vakantie tegen komen…..)! We hebben ’s avonds heerlijk gegeten en zijn daarna vroeg naar bed gegaan.
De volgende morgen hebben we een Elephant Safari gedaan in een natuurreservaat waar vier van de Big Five leven. Er waren geen buffels, maar wel olifanten, leeuwen, luipaarden en neushoorns. Dus…. Nadat we een formulier moesten tekenen dat we alles op eigen risico deden, zijn we naar een plek gegaan waar twee olifanten klaar stonden. Er kon maar op één olifant gereden worden, omdat de andere olifant zich wilde aansluiten bij een kudde olifanten in het reservaat. Je moet er dus niet aan denken dat hij er, terwijl je gezellig op zijn rug zit, er met een gang vandoor gaat en dat je tussen de wilde olifanten terecht komt. Dan hadden we Tarzan en Jane kunnen gaan spelen......
Sharon en Calvin gingen als eerste op de rug van de olifant. We konden meelopen of op die plek blijven wachten. Dat hebben we gedaan. We hebben een poos met een trainer/ranger staan praten en ervaringen over onze landen/culturen uitgewisseld. Sharon heeft hieronder hun ervaringen beschreven:
Calvin en ik gingen als eerste op de olifant, we vonden het wel leuk. We hebben Impala’s bij het water gezien. Je ziet het wel van een bepaalde hoogte af. Toen rook onze olifant ineens een andere kudde olifanten en die ging er dus op af, door de bosjes, met stekels of zonder, het maakte haar allemaal niet uit. Calvin en ik zaten dus boven op de olifant, ons krampachtig vasthoudend aan de lussen die daarvoor bestemd waren. De man die voorop zat, lukte het ook niet meer om de aandacht van de olifant te pakken en heeft toen zijn tas met snoepjes op de grond gegooid. Hij heeft tegen zijn collega’s geroepen dat hij de olifant niet meer onder controle kreeg. Zijn collega’s gingen er achter- aan hollen en hebben de tas opgepakt. Ze hebben hem zo weer terug de weg opgelokt. We hebben er allebei wat schrammen aan over gehouden, maar konden er al vrij snel weer om lachen. De mannen hebben ook heel vaak excuses aangeboden en gevraagd of het allemaal wel goed ging. Ach ja… zij kunnen er ook niets aan doen. Het is en blijft een wild dier. We hadden ons wel voorgenomen om  niets tegen Marion te zeggen voordat zij ook op de olifant was geweest. Ze was namelijk nooit meer op die olifant gestapt als we het haar hadden verteld. Het was ook fijn dat ze niet mee zijn gelopen met ons en de olifant. Calvin en ik hebben dit wel gedaan bij Marion en Ton en toen hoorde we dus van de ranger dat er ergens links van ons in de bosjes leeuwen zaten. We zagen geen sporen en hebben dit ook maar niet gelijk aan Marion en Ton doorgespeeld. Kortom het was een spannende maar leuke ervaring!
Hahaha….. Sharon en Calvin hebben er goed aangedaan om niets te zeggen, anders zou ik er inderdaad niet opgeklommen zijn….. Ton en ik hebben een goede rit gehad. Een keer ging de olifant er wel even vandoor, maar gelukkig viel dit mee. Gewoon goed vasthouden en meegaan met de bewegingen. Wij hebben onderweg een kudu en een wrattenzwijnfamilie gezien. Met het afstappen ging het bij mij niet helemaal goed. Hahaha… met mijn korte pootjes was het best lastig om van zo’n brede rug af te stappen. Ik viel en ze moesten mij half van de rug af sleuren. Het werd opgenomen met onze video-camera, dus het zal binnenkort op You-tube terug te vinden zijn….hahaha. Daarna hebben we nog een interactie met de olifanten gedaan: aanraken, snoepjes geven en op de poot van de olifant gaan zitten…. Best gek om zo dicht bij een olifant te komen. Al met al was het een geweldige ervaring!
’s Middags zijn we lekker in de zon bij het zwembad gaan zitten. Het was vandaag 25 graden, dus heerlijk! Later zijn we nog op een terras met uitzicht op het Krugerpark gaan zitten. We hebben een olifant in het water gespot, een buffel en een krokodil.
Morgen gaan we naar Swaziland en hebben daar geen elektriciteit…. Dus ook geen elektrische dekentjes… We hebben de ervaring van onze vorige reis dat het bijzonder accommodaties in Swaziland zijn, maar niet erg geïsoleerd en erg koud….hahaha… We hebben daarom maar kruiken gekocht, je weet maar nooit…..




maandag 1 augustus 2011

Hoedspruit - Amukela lodge.

Op zaterdagmorgen zijn we, na een heerlijk uitgebreid ontbijt, vertrokken naar Hoedspruit. Op papier viel de afstand best mee, maar we hebben er lang over gedaan. We kwamen onderweg verschillende wegwerkzaamheden tegen. Dat gaat als volgt: voordat je bij het begin van de opbreking komt, staat er iemand met een vlag te zwaaien aan de kant van de weg. Een stukje verder staat er een hokje met een telefoon, een wc en een bordje met “ Stop”. Daar omheen staan 3 medewerkers, (bijna) niets te doen. Na 20 minuten krijgen zij een telefoontje van de andere kant van de opbreking, dat het verkeer mag gaan rijden. Ze schuiven een versperring opzij en draaien een bord om met “ Go”. Dan mogen de auto’s gaan rijden. Aan het einde staan hetzelfde aantal mensen voor het verkeer naar de andere kant. Dit hebben we op een stuk van 135 km drie keer meegemaakt. Dus dan ben je al snel een poosje verder……
Voordat we naar de lodge zouden gaan, hadden we bedacht om naar Jessica het nijlpaard te gaan. Dit is een tam nijlpaard, die van jongs af aan bij een stel is groot gebracht. Omdat het overal zo rustig is, ben je in de veronderstelling dat er niet zo veel mensen zullen zijn. Niets was minder waar…. We waren er om half 12 en er stond een grote groep Fransen: gehandicapten en hun begeleiders. Totaal waren er die ochtend al 24 mensen geweest. En iedereen wil Jessica natuurlijk voeren en aanraken. Ach….. arm beest….. Ze moest constant eten: mais, boontjes, rijst. En drinken: liters rooibosthee (want dat vindt ze zo lekker…). Het eten kwam bijna haar neus en oren uit! Het wordt commercieel flink uitgebuit, niet te geloven! Maar het is toch ook heel bijzonder om een nijlpaard, die jaarlijks voor de meeste doden zorgt, te kunnen aanraken. Dus we hebben er ook aan meegedaan, maar toch wel met gemengde gevoelens……
Daarna zijn we naar Corné en Miriam gegaan. Het is een mooi terrein, met een hoofdgebouw en vier rondavels. Het ligt in het privepark Balule en ze kijken uit op een kleine drinkplaats. We hebben ’s middags nog even in de zon gezeten en ’s avonds, samen met hen, gezellig bij het vuur in de boma gezeten. Op de achtergrond hoorden we de leeuwen brullen, zo gaaf! De volgende morgen zijn we vroeg (om 6 uur) naar het Krugerpark gegaan. Tijdens onze vorige vakantie in Zuid-Afrika, hebben we daar niet zo veel (bijzondere) dieren gezien. Maar nu wel! Onder andere drie leeuwen, een jakhals, een grote groep buffels (zeker 400.. ze stonden overal om ons heen), een honingdas, een maribu, gieren en nog veel meer. Het grappige is dat we al uren in de auto hadden gezeten om vooral leeuwen e.d te spotten. Dus op een gegeven moment word je helemaal gek van het turen in het gras en bosjes. Zijn we op de terugweg naar de gate, liggen er gewoon twee leeuwen op een asfaltweg…. Nou ja zeg! En heel veel  auto’s om hen heen, waar ze zich niets van aantrekken. Op een gegeven moment ben je helemaal klaar met het spotten en het rijden,  maar het is heel gek… als je eenmaal weer iets bijzonders hebt gezien, ga je gewoon weer verder. Het blijft gewoon spannend! Ook hadden we nog even “oponthoud” omdat er een grote giraf op de weg stond en niet voor of achteruit wilde gaan. Hahaha…. gelukkig heeft er niemand haast, dus je blijft geduldig staan wachten. Bij terugkomst in de lodge, hoorden we de leeuwen weer brullen. Corné beloofde ons dat als het gebrul nog dichterbij zou komen, dat we in de rangerover zouden stappen en op zoek zouden gaan naar de leeuwen. Helaas hebben we ze daarna nog maar twee keer gehoord en niet dichterbij. We hebben iets gedronken op het terras bij de drinkplaats. Daar hebben we nog een jakhals en een uiltje gespot. Na het eten zijn we eerst bij het vuur gaan zitten en daarna hebben Miriam en Corné ons een kleine uitleg gegeven over sterren en planeten.  Hier in Afrika heb je zo’n mooie sterrenhemel! Zij hebben ook een grote sterrenkijker, waar we onder andere Saturnus hebben gezien. Je zag echt de ringen om deze planeet, zo mooi! Het was erg leuk om het een en ander te weten te komen, hoewel het een en ander wel boven mijn pet ging…..
We zijn nu in het stadje Hoedspruit en gaan straks door naar Moholoholo. Dit is een opvangcentrum voor wilde dieren. Tot later!


vrijdag 29 juli 2011

Mapungubwe – Leokwe / Tzaneen.

De dag dat we naar Mapungubwe vertrokken, hebben we nog een gamedrive gedaan in Botswana. We hebben weer een hoop olifanten, kleine girafjes, een koriebustard (grote vogel) en hyena’s gezien. Ook zijn we weer bij het zwijn gaan kijken. Hij was nu echt dood, alleen zijn ingewanden lagen er nog…. getver…. Maar we waren blij dat hij dood was! Na terugkomst hadden ze weer een mooie tafel voor ons gedekt en Alex kwam met ons mee-eten. Daarna heeft hij ons weggebracht naar de grens.
Eigenlijk was het vanaf Botswana maar 35 kilometer rijden naar Mapungubwe, maar omdat het daar selfcatering is en er geen winkel of restaurant is, moesten we eerst boodschappen doen in het dichtstbijzijnde stadje Musina. Dat lag 80 km voorbij  Mapungubwe….. Zonde van de tijd, maar het is niet anders. Daar hebben we eten ingeslagen voor de komende twee dagen. Bij Mapungubwe aangekomen, zijn we gamedrivend naar onze accommodatie gegaan. Het is een geweldig huisje! Heel groot, met twee aparte slaapkamers en een groot terras. Iedere slaapkamer heeft een eigen badkamer, met een buitendouche. Dat wordt niet ’s morgens vroeg of ’s avonds laat douchen. Het is namelijk winter…. Hahaha… We besloten om niets meer te gaan doen, omdat we best moe waren van het vroege opstaan (6 uur). We hebben nog een poos buiten gezeten, genietend van de bushgeluiden om ons heen. Vooral de hyena’s waren vrolijk aan het gillen…. Net voordat we naar bed wilden gaan, hoorden we vlakbij een geluid van een flink dier. Omdat het al donker was, konden we niets zien, ondanks onze zaklampen. We denken zelf dat er een giraf vlakbij ons huisje liep.Ik was vergeten om het alarm op mijn telefoon af te zetten, waardoor deze om 6 uur afging. Ton ging eruit om hem uit te zetten en hoorde buiten, vlak bij ons huisje, een geluid. Hij keek door het slaapkamerraam en zag een olifant staan. Voordat ik bij het raam was, was de olifant al vertrokken. Ton en ik zijn naar het terras gegaan en hebben de olifant(en) wel gehoord, maar in het donker niet meer gezien. Jammer!
’s Ochtends zijn we door het park gaan rijden. Er staan hier enorme baobab-bomen.
Door zijn vorm lijkt het alsof de baobab op zijn kop staat. Volgens een legende van de bushman (het San-volk) is de boom voor straf door de goden uit de hemel op de aarde gegooid en op zijn kop terechtgekomen. Daardoor lijkt het alsof de wortels in de lucht steken (en de kruin in de grond staat). De bomen kunnen erg oud worden. Olifanten eten de zachte bast van de baobab. Apen eten de vruchten. Daarom worden de bomen ook wel apenbroodboom genoemd. De bomen worden 5 tot 25 m hoog en hebben een uitzonderlijk grote stamomtrek: tot 11 m met een omtrek tot 34 m.
Hoe groot ze zijn kan je aan de foto met Sharon zien. Het is een zoekplaatje...........
We zijn naar een gedeelte gegaan waar je een treetop-walk kan doen. Dat was erg leuk! Het is niet zo’n lang, maar met verschillende uitkijkpunten waar je ook kan gaan zitten. Eén uitkijkpunt is op de Limpopo-rivier. Daar komen veel dieren drinken. We hebben ook krokodillen gezien. Op de weg terug zaten er grote bavianen in de bomen. Daarna zijn we verder gegaan naar de Confluence. Daar heb je kijk op het drielandenpunt: Zuid-Afrika - Botswana – Zimbabwe. Verder is er een andere uitkijkpost en een grote plek waar je kunt picknicken en braaien. Er was ook een schoolbus met kinderen. Zij waren aan het spelen. Ik vroeg aan een paar kinderen of ik een foto van hen mocht maken. Nou… dat hebben Sharon en ik geweten …… Ik denk dat we zo’n 60 foto’s gemaakt hebben. Ze wilden allemaal op de foto, in een groepje, alleen of in tweetallen. Hahaha… het was echt leuk om te doen. Ton en Calvin hadden de bui al zien hangen en zijn naar een uitkijkpost gelopen. Ook zij kregen een stoet kinderen achter zich aan, die allemaal met de videocamera opgenomen wilden worden. We hebben aan een medewerker ons emailadres gegeven en beloofd om foto’s te mailen. Daarna zijn we even naar het huisje gegaan om te eten en te rommelen. Later zijn we nogmaals naar de treetop en het landenpunt gegaan, omdat er in de namiddag vaak dieren naar het water trekken. Helaas hebben we niet veel gezien, maar het is een schitterend uitzicht. Er kwam weer een bus met schoolkinderen naar het uitkijkpunt toe. We hebben nu maar niet aangeboden om foto’s te maken. Veel kinderen hadden zelf een mobieltje om foto’s te maken. Sharon was wel de klos….. er waren een aantal kinderen die graag met haar op de foto wilden. Komt vast door haar blonde haar……
Daarna zijn we naar het huisje gegaan en daar hebben we de braai aangestoken.
De volgende morgen zijn we op pad gegaan naar Tzaneen. Dat is 300 kilometer rijden, maar we hebben er best lang over gedaan zo’n 5 uur, met het grootste gedeelte over de snelweg. Er waren veel wegopbrekingen. We hadden 2 kamers geboekt in het Magoebaskloofhotel, maar het is een heel appartement: 2 grote kamers met een eigen badkamer, een zitgedeelte, een eetgedeelte en een keuken. We hebben een wandeling naar een waterval gemaakt en zijn nu lekker aan het chillen. Het is overigens best koud hier, omdat we nu weer op 1390 meter zitten. En de afgelopen dagen schijnt er in sommige delen van Zuid-Afrika sneeuw gevallen te zijn. De weg van Johannesburg naar Durben was afgesloten en er waren een hoop mensen gestrand. Brrrr…….. die kant gaan wij ook nog op…..
Morgen gaan we op weg naar Hoedspruit, naar een Nederlands gezin. Daar blijven we 3 nachten. Kijken wat dit ons weer gaat brengen….



dinsdag 26 juli 2011

Botswana – Tuli block lodge.

Bedankt voor alle reacties! Leuk dat jullie ons volgen! Zelfs hier in de bushbush is er wifi, zodat ik jullie weer op de hoogte kan houden.
We zitten nu voor 2 dagen in Botswana. Het is altijd weer leuk om mee te maken hoe het aan de grensovergangen werkt. Stempelen, formuliertjes invullen waar niets mee gebeurt en op een grote hoop terecht komen….. In niemandsland hebben we de auto neergezet en onze bagage eruit gehaald. In dit gedeelte van Botswana heb je een 4x4 nodig en die hebben we niet. Om in het Tuli Block te komen, moet je een rivier oversteken. Omdat er aardig wat water in de rivier staat, konden we er niet met de range-rover overheen. Dus moesten we de kabelbaan gebruiken. Nou ja…. Kabelbaan….. Het waren twee kooien aan kabels waarin je plaats moest nemen. Met een druk op een knop kwam het ding langzaam op gang. Was wel erg leuk en we hadden halverwege een mooi uitzicht op de rivier. Aan de andere kant stond een ranger ons op te wachten om ons naar de lodge te brengen. Wauw! Wat is het ook hier weer fantastisch! Zowel het landschap als de accommodatie is erg mooi. We werden met een welkomsdrankje ontvangen en wegwijs gemaakt. Om drie uur zou er  high tea zijn en daarna zou de  gamedrive beginnen. De gamedrive was erg goed. We hebben midden in een kudde olifanten gestaan, die aan weerzijden van de auto bomen met grof geweld stonden te vernielen en op te eten. Er waren ook kleine olifantjes bij. Verder verschillende soorten dieren gezien. We hebben een drankje gedronken op een berg, met een prachtig uitzicht en een ondergaande zon. Op onze weg terug kwamen we hyena’s tegen, die ook jonkies hadden. Zij zaten op rotsen en de allerkleinsten zaten nog in de rotsen. Als je dat gehuil hoort van die dieren…..
Bij terugkomst hebben we gezellig iets gedronken en gegeten met de 2 eigenaren en 2 andere gasten die ook bij ons in de auto zaten. Zij komen allemaal uit Zuid-Afrika, dus we hebben Nederlands, Afrikaans en Engels door elkaar gesproken. Als we langzaam spreken kunnen we elkaars  “Nederlands” goed verstaan.  We kregen ook nog een optreden van het personeel. Zij willen hiermee geld inzamelen voor de gezondheidszorg van hun familieleden. Dus dat is een mooi initiatief! Na nog even gepraat te hebben, zijn we naar ons huisje gegaan. Wel  werd er aan ons gevraagd of we nog van plan waren om op het complex te gaan wandelen. Want er liep een olifant om het complex heen die ’s avonds en ’s nacht op het complex kwam. Ze hadden al een aantal keren geprobeerd om hem te verjagen, maar dat was tot op heden nog niet gelukt. In Botswana zijn er (bijna) geen hekken. De hekken die er zijn,zijn bedoeld om de mensen binnen te houden, ipv de dieren buiten te houden. Want zij vinden dat de mens een stukje heeft gekregen van de dieren en niet andersom. Tja… daar hebben ze natuurlijk helemaal gelijk in!
De volgende morgen werden we om 6 uur gewekt. Om half 7 kregen we koffie en gingen daarna een gamedrive maken. Vlakbij de ingang van ons complex was al een spoor te vinden van een luipaard die een prooi had weggesleept. De ranger ging echt door bossies heen en we moesten uitkijken voor alle takkies. Na een poos de sporen te hebben gevolgd, zagen we een wrattenzwijn liggen, dat was dus de prooi, maar er zat geen luipaard bij. We gingen naar het zwijn toe, maar die leefde nog. Ach…. dat was zo zielig…. Hij was flink gewond en was aan het doodgaan. Omdat we niets zagen zijn we verder gegaan en zouden later nog een kijkje gaan nemen. Na een bakkie koffie en thee kwamen we olifanten tegen. Het waren er maar een paar, maar er zaten 2 jonkies bij, waarvan er een pas 2 maanden was. Toen we weer bij de plek aankwamen, lag het zwijn er nog steeds en nog leefde hij. Ik heb gevraagd of Alex (de ranger) hem niet dood kon schieten, zodat hij uit zijn lijden was verlost. Maar dat doen ze niet, zo is de natuur…..
Na een heerlijke brunch en afscheid genomen te hebben van de Zuid-Afrikaanse mensen, zijn we bij het zwembad gaan zitten. Helaas is ook dit water weer te koud, maar de temperatuur is lekker: 25 graden. We zijn nu echt nog de enige mensen in de lodge. Het is echt een hele stille periode, het personeel verveelt zich rot….. En wij voelen ons soms een beetje opgelaten, omdat we zoveel personeel voor ons zelf hebben. En eerlijk gezegd…..ik zou daar echt niet aan kunnen wennen hoor.
Er leven ook veel dassies hier. Dat zijn marmotachtige dieren die ook in de bomen leven. Zij zitten ook in de bomen bij de lodge. We hadden er een naar beneden zien vallen en toen we iets zaten te drinken hoorden we ook een flinke bons op het dak. Dat was ook een dassie…. Het blijkt dat zij zich soms niet goed vast kunnen houden en dan zo maar naar beneden donderen. Dus we moeten hier uitkijken voor vallende dassies…. hahaha….
Vanavond hebben we weer een gamedrive gemaakt, waar we weer veel gezien hebben. We zijn weer bij het zwijn gaan kijken, en konden onze ogen niet geloven….. hij leefde nog en had zichzelf verder gesleept. De achterkant van zijn lijf was verlamd, dus geen kans op overleven…. Nadat het tijd was om naar de lodge te gaan, stopten we midden in de bush, bij een hide-place. Het personeel had een tafel gedekt, de braai aangestoken en een voor en nagerecht gemaakt. En een vuur aangestoken. We zaten aan tafel met de manager en onze ranger Alex. Om ons heen hoorden we de hyena’s huilen. Dit was zo’n fantastische ervaring! Helaas moeten we morgen weg……m aar we hebben morgenochtend nog een gamedrive. Daarna gaan we op weg naar Mapagumbwe.

maandag 25 juli 2011

Zazoe

Zaterdag wilden we, na afscheid genomen te hebben van het personeel van de Bateleurlodge, op weg gaan naar Zazoe in Swartwater. Bij de auto aangekomen wachtte ons een grote verrassing….. een lekke band…… Nu van onze eigen auto. Gelukkig weet Ton hoe het werkt, dus was de band in een mum van tijd verwisseld. Maar we moesten wel zorgen dat de band gerepareerd werd, dus op zoek naar een plakset (nieuwe methode…). We zouden bij Zazoe vragen of wij hem daar konden repareren. Dus we konden op weg gaan. Het was maar 2 uurtjes rijden, het laatste stuk was een weg met allemaal potholes (gaten) in de weg. Niet echt lekker rijden….
Bij Zazoe aangekomen werden we warm ontvangen door Rex en Natascha en hun drie honden. Natascha heeft ons naar het complex gebracht waar de huisjes en rondavels staan. Dit ligt een eindje verder dan hun woonhuis. Het is (sorry….het wordt eentonig…) weer helemaal geweldig! Een klein complex met 7 huisjes, een barretje en een eethuisje. Verder een bomba om een vuurtje te maken en heerlijke stoelen. En we zijn de enige gasten, dus hebben het hele complex voor ons alleen. Ton heeft eerst zijn band geplakt, Calvin is met een quad gaan rijden en Sharon en ik hebben in de zon gezeten. Om vier uur hebben we een gamedrive gedaan in het privé reservaat van Zazoe. Het was erg gezellig en Rex en Natascha hebben een hoop verteld. Later zijn we in het park uitgestapt en heeft Rex een vuurtje gemaakt. Al drinkend hebben we naar het ondergaan van de zon gekeken. Toen we terug kwamen hebben we heerlijk gegeten. Rex en Natascha hebben gezellig met ons mee gegeten. Daarna hebben we nog even bij het vuur gezeten en zijn we weer op tijd naar bed gegaan.
De volgende morgen werden we om 7.30 uur opgehaald. Omdat de dieren het momenteel zwaar hebben vanwege de droogte, worden ze af en toe bijgevoerd. Dat wilden wij wel eens zien. Dus met een wagen met hooi zijn we op pad gegaan. Bij de drinkplaatsen hebben we het hooi neergegooid en we zijn van een afstandje gaan kijken welk wild er op af kwam. Veel hertachtigen en struisvogels. Na deze rit van 1 ½ uur zijn we terug gegaan naar de lodge en hebben ontbeten. Verder de plannen van de dag door gesproken. Het was de bedoeling om naar de Limpoporivier te gaan, zodat de mannen konden gaan vissen en de vrouwen van de mooie omgeving genieten en te lezen. Omdat het stuk van de rivier in een gebied van een verre buurman ligt, moest Rex eerst toestemming vragen. Helaas was deze beste man niet bereikbaar. Dus zijn we bij de lodge gebleven om te lezen en quad te rijden. We mochten met de quad het park in. Dat is een geweldige ervaring! Het is niet gevaarlijk omdat er geen roofdieren en andere gevaarlijke dieren leven, maar wel erg leuk om langs giraffen en struisvogels te rijden. Aan het einde van de middag hebben we nog een gamedrive gemaakt. Onderweg kwamen we een hoen tegen, die waarschijnlijk tegen het hek aangevlogen was. Hij had zijn nek gebroken, maar leefde nog wel. Natascha heeft hem gepakt en meegenomen. Deze hoen was voor het personeel bestemd. Rex heeft hem bij hun huisjes afgegeven en zij waren er erg blij mee. Normaal gesproken hebben zij geen geld om vlees ed te kopen. Toen wij terug kwamen had Taffy (de kok) weer een heerlijk driegangen menu gemaakt. Na het eten hebben we afscheid genomen van Rex, die de volgende morgen vroeg zou vertrekken. Van Natascha hebben we de volgende morgen afscheid genomen en zijn richting Botswana gereden: naar de Tuli Block Lodge. Wordt vervolgd!

vrijdag 22 juli 2011

Bateleurlodge

Na weer een koude nacht onder de elektrische deken, zijn we gamedrivend naar de uitgang gegaan. We hebben iets meer dieren gezien en weer een  miereneter. Na de sleutels te hebben ingeleverd, zijn we op pad gegaan naar onze volgende accommodatie: Bateleurlodge. Het was een rit van ongeveer 3 uur en het laatste stuk was een zandweg. Niet echt prettig rijden in een gewone auto…. Het is een prachtige lodge in een gamepark met maar 12 tenten, dus heel klein van opzet. We kregen een warm ontvangst met cocktails en werden naar onze luxe tenten gebracht. Het is er erg gezellig en een mooi complex, helemaal in afrikaanse sfeer. Er is ook een zwembad, maar niet verwarmd, dus erg koud. Jammer, maar dat is het nadeel als je in de winter gaat. Verder is er een drinkplaats voor wild.
Nadat we wegwijs waren gemaakt zijn we een gamedrive gaan doen. Onze ranger was Melissa, een leuke jonge meid. We waren met z’n viertjes, dus we konden aangeven wat we graag wilden zien. Maar het is een heel groot park, dus je moet ook wel een beetje geluk hebben. We hebben veel dieren gezien. Helaas kregen we een “papwiel” (lekke band). Lekker in een wildpark….. Melissa wilde de band gaan verwisselen, met hulp van Ton uiteraard, maar ze had niet het juiste gereedschap bij zich. Foutje! Er zat nog lucht in de band, dus we konden nog verder rijden. Dat hebben we geweten….. Melissa scheurde door het park met 80 km per uur…. ja, ja…. met een papwiel…… Onderweg kwamen we nog een twee rennende neushoorns tegen, die waarschijnlijk voor ons op de vlucht waren geslagen, hahaha…. We zijn toch nog even voor hen gestopt, maar het vrouwtje werd erg boos en we moesten maken dat we wegkwamen. Want neushoorns kunnen hard lopen en wij hadden een papwiel…..hahaha…
Toen we terug kwamen hebben we even iets in de bar gedronken en heerlijk gegeten. Daarna nog even bij het vuur in de bomba gezeten en lekker naar bed gegaan.
Vandaag zijn we na een heerlijk ontbijt naar Mama Tau gegaan. Dat is een witte leeuwen project. Witte leeuwen zijn erg zeldzaam en kunnen niet overleven in het wild. Er zijn er over de hele wereld maar 300. We waren bang dat het “ dierentuin-achtig” zou zijn, maar dat was niet het geval. Er zijn verschillende gedeelten, maar de leeuwen leven op een hele grote oppervlakte.  We zijn met de landrover langs de leeuwen gegaan. Ze waren erg mooi! Toen we terug kwamen hebben we lekker een poosje in de zon gezeten en een heerlijke lunch gehad. Om 15.00 uur was het weer tijd voor een gamedrive. Weer geen olifanten gezien, maar wel 14 neushoorns! Best veel!
Bij terugkomst lekker buiten gegeten, het is heerlijk weer! Morgen gaan we naar Zazoe, dat is een lodge van een Nederlands stel. We houden jullie op de hoogte!



donderdag 21 juli 2011

Marakele - Tlopi

Ons eerste berichtje uit Zuid-Afrika. We hebben een hele goede vlucht gehad. Lekker eten en keuze uit tal van films, muziek en spelletjes. Dus al met al was de lange vlucht heel snel voorbij. Op het vliegveld stond een chauffeur te wachten die ons naar het overnachtingadres bracht. Na een heerlijke nachtrust en ontbijt, werd onze huurauto gebracht. Helaas was deze te klein en moesten Ton en Calvin mee naar het depot om de wagen om te ruilen. Het is natuurlijk te proberen, maar daar trappen wij natuurlijk niet in….. haha…. We hebben een mooie Kia Cerato gekregen. Dus op naar onze eerste accommodatie: Marakele – Tlopi tentenkamp. Het is een park zonder winkel en restaurant, dus we moesten vooraf boodschappen doen. In een vreemd land altijd weer even wennen wat voor eten je kunt kopen.

Aangekomen bij het park moesten we nog bijna een uur rijden om bij onze tenten te komen. Maar dit was direct onze eerste gamedrive. We hebben niet zoveel wild gezien, maar wel een miereneter, die we nog nooit hadden gezien. Grappig om die te zien graven en te horen knorren….. We kwamen bij onze tenten aan en ze waren schitterend! Een grote patio direct aan het water, met een grote buitenkeuken en braai. We hebben ’s avonds naar een prachtige zonsondergang gekeken. Maar wat was het ’s avonds koud! De temperatuur was rond de 5 graden (als het niet kouder was….) en aangezien we in een tent sliepen….. Gelukkig hadden we een elektrische deken op ons bed liggen.
De volgende morgen werden we door allerlei dierengeluiden gewekt: apen die zaten te krijsen, vogels die aan het schetteren waren, bushkippen die aan het kwetteren waren…. Geweldig om zo gewekt te worden! We zijn we eerst weer door het park gereden en via een steile weg waar maar 1 auto kon rijden naar een hoogte van 2100 meter gegaan, waar gierenkolonies zitten. We hebben er een aantal zien vliegen. Daarna naar de tent gegaan en heerlijk in de zon gezeten (25 graden) en af en toe wat apen, wrattenzwijnen en hertachtigen aan de kant van het water zien drinken. Om een uur of 4 weer gaan rijden, maar we hebben helaas in dit park niet zo heel veel grote dieren gespot. Wel overal sporen van olifanten (poep en verwoestingen), maar nergens te vinden. Het was ook ontzettend stil in het park. Over de hele dag zijn we maar 4 andere auto’s tegen gekomen. ’s Avonds weer buiten gegeten en een vuurtje gemaakt. Het was nu iets minder koud (7 graden…), maar toch te koud om lang buiten te zitten. Dus weer lekker de elektrische deken aan en vroeg naar bed, met alleen het puntje van onze neuzen boven de dekens. Ach arme mensen die hier in de krottenwijken wonen……..

vrijdag 15 juli 2011

Het aftellen is begonnen....

Nog 2 dagen en dan vertrekken we voor 4 weken naar Zuid-Afrika. Alles is nu echt geregeld, dus we zijn klaar voor vertrek.

Er zijn nog geen nieuwe ontwikkelingen aangaande onze vliegtickets via Afriqiyah, dus we vliegen met KLM. Maandag om 10.30 uur gaan we de lucht in.

Ik hoop jullie zo veel mogelijk op de hoogte te kunnen houden van onze avonturen en af en toe een foto te kunnen plaatsen. Jullie kunnen ook berichtjes achterlaten.

Tot snel!

donderdag 23 juni 2011

Groeten van Max.....

We zijn nog steeds niets wijzer geworden met betrekking tot onze vliegtickets. Overal uitsluitingen i.v.m. oorlog, sprake van faillisement, bevoren tegoeden.....geld dat naar de opstandelingen gaat....

Van het kastje naar de muur... en weer terug.... Net als heel veel andere mensen.
Veel ervaringen staan op een forum.

Wij hebben ons er al een tijdje bij neergelegd en nieuwe tickets geboekt.
Maar ik kreeg deze week een berichtje van "Groeten van Max". Dit is een consumentenprogramma en zij hadden mijn berichtje op een Zuid-Afrikaforum gelezen. Ik heb gebeld en mijn verhaal gedaan. Na mijn verhaal de vraag: "Wil je dit verhaal voor ons programma voor de camera vertellen?" Ehhh.... nee, daar zit ik eigenlijk niet zo op te wachten....

Ik heb wel een aantal andere gedupeerden een berichtje gestuurd, waarvan al enkele hebben aangegeven dat zij wel voor de camera willen verschijnen. Heel fijn! ;-)

Ik hoop dat Groeten van Max iets voor ons kan gaan betekenen. Zij gaan kijken wat er op internationaal gebied nog mogelijk is en hoe het nu precies allemaal in elkaar steekt.

Dus wordt vervolgd....

zondag 6 maart 2011

Afriqiyah Airlines - Libië.

Ik heb de tickets naar Johannesburg geboekt bij Afriqiyah Airlines. Dit is een Libische luchtvaartmaatschappij, die heel veel vluchten over de wereld uitvoert, tegen gunstige tarieven. Wij hebben een vlucht vanaf Schiphol, waarbij we een tussenlanding maken in Tripoli. Van daaruit gaat de vlucht naar Johannesburg.

Nu de situatie in Libië erg zorgelijk is, maken wij ons best zorgen. Ook al vliegen wij pas in juli, de vraag is of we dan wel met Afriqiyah kunnen vliegen. Niet alleen om de huidige situatie daar, maar ook vanwege het feit dat ik bang ben dat zij tegen die tijd failliet zijn / niet meer bestaan.
En zie op het laatste moment, in het hoogseizoen in Nederland,, nog maar 4 tickets te krijgen op de dag die wij gepland hebben..... Ik heb onze hele reis al geboekt en alle accomodaties staan al vast.....

Ik kan geen contact krijgen met Afriqiyah Airlines in Libië, wat gezien de situatie erg logisch is. Ik heb wel contact gehad met twee kantoren in Amsterdam, maar omdat ik via internet heb geboekt, kunnen zij mij niet helpen. De tickets die wij hebben zijn non-refundable (hier krijg je geen geld op terug bij annulering), maar ik wil toch proberen of zij iets kunnen regelen.

Bij de KLM kan je flexibele tickets kopen, waarbij je bij annulering, een eigen risico hebt van €200 per ticket. Maar..... dit zijn ontzettend dure tickets: €1395,00 p.p!!
Dus als we in juli niet kunnen vliegen met Afriqiyah, zijn we erg veel geld kwijt (dure KLM-tickets en de tickets van Afriqiyah). Maar....we hebben dan wel iets achter de hand.....

Een andere optie is nog een poosje afwachten, maar waarbij ik bang ben dat er geen tickets meer te krijgen zijn in juni/juli (hoogseizoen).

Van de annuleringsverzekering weet ik dat zij de tickets niet zullen gaan vergoeden, omdat onrust in een land een uitsluiting is. Ik kan dan eventueel aankloppen bij het calamiteitenfonds. Maar dat is pas op het allerlaatste moment natuurlijk.

** Zucht**    

Het is natuurlijk een luxe-probleem en ik begrijp dat de mensen in Libië het vreselijk slecht hebben. Maar toch..... Ik wil wel dat deze vakantie doorgaat. Ik ben er al zoooooo lang mee bezig!

donderdag 24 februari 2011

Filmpjes en een fotoreportage.......

Leeuwen willen een lift:




Jessica, het nijlpaard. Die gaan wij ook een bezoekje brengen...





Hilltop Camp in Hluhluwe. Hier gaan wij ook naartoe:




Oeps..... deze wil je niet tegen komen......


Die olifant kom aangestap.


Eers lyk dit of hy verby die motor gaan stap.


Hy maak gereed om sy tande onder die voertuig in te druk.


Een, twee, drie, hup en daar begin die motor lig.


 Hy kyk na die omgedopte motor in die bosse.


Die motor het op sy dak beland.



Het verhaal van de passagiers.............

‘Ek het nooit gedink dat ek deur ’n olifant doodgemaak sal word nie.”

Dít het Donderdag deur sy gedagtes geflits terwyl ’n olifantbul sy motor met hom en ’n vriendin daarin omgekeer het, het mnr. John Somers van Rustenburg gister gesê.

En dit boonop op sy 66ste verjaardag – en in ’n Volkswagen Passat wat hy net twee weke tevore gekoop het.

Beeld het Saterdag die dramatiese foto’s van die voorval in die Pilanesberg-wildtuin naby Rustenburg gepubliseer.

Somers en sy vrou, Judy, is gereelde besoekers aan die Pilanesberg. Judy, ’n sjef, moes egter Donderdag na ’n vriendin se gastehuis omsien.

Somers en me. Carina Lowers, ’n familievriendin van Johannesburg wat by hulle gekuier het, het besluit om in die wildtuin te gaan ry.

“Toe ek om ’n draai kom, was daar ’n bakkie voor in die pad. Die bestuurder het agteruit begin ry en langs ons stilgehou. Ek is Iers en hy het Afrikaans gepraat, maar ek kon die woord ‘olifant’ uitmaak,” het Somers vertel.

Dit het later geblyk dit is Amarula, een van die groot­ste olifantbulle in die wildtuin.

“Ek het agteruit probeer ry, maar die motor se agterkant was half van die pad af in die sloot langs die pad. Om uit te kom, sou ek vorentoe moes ry.

“Ek was bang om ’n lawaai te maak en het die enjin afgeskakel.

“Ek het nog gedink ek hoop nie die (tweedehandse) voertuig word beskadig nie omdat ons baie probleme met die koop gehad het.”

Die olifant was teen dié tyd by sy motor en het die ruit aan die bestuurderskant gebreek en teen die motor geskuur.

“Dit was behoorlik asof hy die motor vir ’n olifantkoei aansien en toenadering soek. Ek en Carina was baie senuagtig, want ons kon agterkom die olifant is bronstig,” het Somers vertel.

“Toe hy die motor begin omkeer, het my lewe voor my oë verbygeflits.

“Die motor het op sy dak beland. Carina was baie bang en wou uitkruip, maar ek wou eers sien waar die olifant is. Toe ons sien hy stap weg, het ons deur die venster gekruip.

“Daar was ’n gids van Pretoria, ene Pieter, met twee Ita­liaanse toeriste. Hulle het ons baie gehelp.”

By die Pilanesberg-sentrum het ’n dokter en ’n verpleegkundige, albei ook besoekers, na hul beserings – meestal snywonde van die gebreekte ruite, kneusplekke en krapmerke van die doringbosse langs die pad – omgesien.

“Die veldwagters was ook baie behulpsaam.”

Somers het gesê hulle het die afgelope tyd heelwat teëspoed beleef en daarom het hy mooi gedink voordat hy sy vrou gebel het om hulle te kom haal. “My vrou was baie bly om my nog bogronds te sien.”

Volgens mnr. Johnson Maoka, bestuurder van die wildtuin, kan ’n bronstige olifant onvoorspelbaar optree.

Hy beveel aan dat ’n mens nie verby ’n olifant probeer ry nie, maar eerder omdraai en ’n ander roete kies.
(http://www.beeld.com/Suid-Afrika/Nuus/Man-vertel-hoe-Amarula-sy-kar-omgooi-20110221)

donderdag 20 januari 2011

De voorbereidingen....


Nadat wij in 2008 een rondreis door Zuid-Afrika hadden gemaakt, wisten wij het zeker.... dit was niet de laatste keer! We hebben ons hart verpand aan dit prachtige land.
Zuid-Afrika is immens groot en we hebben tot nu toe nog maar een klein stukje gezien; het noord-oosten. Maar ook daar hebben we lang niet alles kunnen zien.


Dit jaar zijn Ton en ik 25 jaar getrouwd en dit is uiteraard een hele goede reden om weer terug te gaan naar het mooie Zuid-Afrika. Natuurlijk gaan de kids ook mee.


Ik ben ongeveer een jaar geleden begonnen met het verzamelen van informatie over parken, bezienswaardigheden, accommodaties, vluchten, huurauto's..... Best lang van tevoren, maar de voorpret is al geweldig!


Ik heb goedkope vliegtickets kunnen bemachtigen (dat heb je als je er vroeg bij bent.....). Deze vliegtickets als uitgangspunt genomen en daarna één voor één de accommodaties geboekt. Als laatste de huurauto.
Ik dacht dat ik wel even bezig zou zijn met alle boekingen, maar de hele reis was in twee weken geboekt.


Het aftellen is begonnen, maar een half jaar is gelukkig zo om.....

Na een lange zoektocht heb ik mooie en leuke accommodaties gevonden. Er zijn zoveel mogelijkheden!
Hieronder zien jullie in welke accommodaties we zullen vertoeven:



Marakele National Park: Marakele







Waterberg : Bateleurlodge






Swartwater - Zazoe Xperience: Zazoe




Mapungubwe National Park: Leokwe


 















Tzaneen: Magoebaskloofhotel

















Balule: Amukela Lodge







Komatipoort: Treestoo Lodge










Swaziland - Hlane: Ndlovu







Pongola: Nkwazilodge







Hluhluwe: Hilltop-camp






Underberg: Oak Tree Lodge






Golden Gate National Park: Highlands Mountain Retreat