zaterdag 13 augustus 2011

Underberg - The Old Hatchery.

Voordat we op pad gingen naar Underberg, hebben we in Hluhluwe eerst boodschappen gedaan. Ook moest ik op zoek naar een jas omdat mijn winddichte jas op onverklaarbare manier is verdwenen…. We gaan de Sanipas-tour doen, dus dat betekent hoog de bergen in naar Lesotho, waar nog sneeuw ligt. Dus een jas is wel gewenst… Nou, dat valt niet mee om een jas te kopen. Het loopt nu natuurlijk tegen het einde van de winter, dus er is geen normale jas te krijgen.  Natuurlijk heb je ook niet overal kledingzaken e.d. Uiteindelijk heb ik bij een soort Zeeman een bodywarmer kunnen kopen. De prijs: €3,00!... hahahaha….  In ieder geval beter iets dan niets. Na een poosje gereden te hebben, was het tijd om iets te eten. We hadden aan de linkerkant van de weg al de zee zien liggen. We kwamen borden tegen met de plaatsnaam Zinkwazibeach. Daar zou vast wel een strand zijn. En ja hoor! We hebben dus heerlijk geluncht op een strandje aan de Indische Oceaan. Het was heerlijk weer en jammer dat we niet veel tijd over hadden om langer te blijven. Om vijf uur kwamen we bij onze accommodatie aan. We hebben twee kamers gekregen in een groot gebouw, met een ligbad, aparte douche en een ruimte om televisie te kijken. ’s Avonds hebben we heerlijk gegeten, wat een geweldige gerechten! Het was alleen erg koud in het restaurant, want je zit hier hoog in de bergen en de ruimte werd niet echt goed verwarmd. Later hebben we nog even bij een open haard iets gedronken en zijn weer op tijd naar bed gegaan.
De volgende morgen zijn we met een 4x4 en een chauffeur op pad gegaan naar het kleine koninkrijkje Lesotho. Lesotho is in z’n geheel omringd door Zuid-Afrika. Het landje is zo groot als BelgiĆ« en heeft maar 2,2 miljoen inwoners. Het ligt op 2873 meter en je kunt er via de Sanipas komen. Jeetje…. wat een weg er naartoe, maar wat een prachtige uitzichten! Er lag nog sneeuw, dus de weg was soms erg glibberig. Dit samen met alle hobbels, stenen en kuilen maakte dat het niet mee viel om boven te komen. Tussen de Zuid-Afrikaanse grens en de grens van Lesotho ligt 8 km niemandsland. Dus na de nodige stempels konden we weer doorrijden. Op een gegeven moment stonden er een aantal auto’s stil. Het bleek dat er een auto met een wiel vaststond in de sneeuw en de chauffeur niet goed meer wist wat te doen. Onze chauffeur is samen met zijn collega er naartoe gelopen en hebben hem geholpen. Dat ging niet makkelijk, maar het lukte wel. Maar toen de volgende auto nog…. De chauffeur gaf stoer een dot gas, maar kwam uiteindelijk niet boven. Hij heeft zijn auto tenslotte maar geparkeerd en de passagiers zijn lopend naar de grens gegaan. Er stonden inmiddels een hoop mensen naast de auto’s en iedere keer als het een auto lukte om de steile helling te nemen, stond iedereen te juichen. Toen moest onze chauffeur eraan geloven…Wij zijn ook maar een stuk glijdend en glibberend  naar boven gelopen, zodat hij minder balst achterin zijn auto had. Hij kreeg de auto in een keer boven en zijn wij later weer ingestapt. Ook in Lesotho kregen we weer een stempel in ons paspoort en we zijn daarna doorgereden naar een klein cultureel dorpje. Die konden we bereiken via een tolweg, hahahahaha….. de weg was zo slecht. Maar je mag in dit land al blij zijn dat er een weg loopt. In het dorpje werd een kleine uitleg gegeven en konden we zelfgebakken brood en gebrouwd bier proeven en een aantal zelfgemaakte spulletjes kopen. Dit om de bevolking een beetje te steunen, want er is grote armoede in het land. Daarna zijn we naar de hoogste pub van Afrika gegaan om iets te eten en te drinken. Ook hier was het uitzicht weer geweldig en hebben we in de sneeuw gelopen. Al snel moesten we de hele weg weer terug en dat met een volle maag…. Dus ook weer een stempeltje hier en een stempeltje daar….. we hebben er deze vakantie al heel wat gehad. Het was een lange dag, maar we hebben een hoop gezien. Morgen gaan we naar onze laatste accommodatie, waar we drie nachten blijven voordat we weer naar Nederland vliegen.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen